Vr 6 febr Medina en zat 7 febr rustdag

6 februari 2026 - Mdina, Malta

Vr 6 febr: Het ging gisteren erg goed met de dystrofie al hadden we veel gelopen dus besloten om vandaag al ons bezoek aan de dubbelstad Medina/Rabat af te maken.

Net als gisteren moesten we overstappen op een andere bus maar dit keer kwam er maar geen bus dus weer de Uber app gebruikt en voor euro 6,00 bracht hij ons naar de toegangspoort van de vesting Medina.

Eerst nog een museum bezocht wat gebouwd is over een opgraving heen van een Romeinse villa. Ook hier gratis toegang met onze museumpas van euro 30,00.

De informatie was weer uitstekend en de mozaïek vloeren indrukwekkend. Het museum was niet erg groot dus waren we er maar kort en stonden we weer snel bij die beroemde toegangspoort van Medina gebruikt bij de serie Game of Trone.

Omdat we de weg hier kende direct naar het restaurant met uitzicht over het eiland gelopen om te lunchen en wat bleek ons tafeltje met het beste uitzicht waar we vorig jaar ook aan gezeten hebben was nog vrij.

Na een lekkere lunch wat rondgedwaald over de vestingsmuur, door de smalle straatjes en af en toe een winkeltje of een expositie bezocht zonder veel te kopen op wat souveniertjes na.

Tenslotte op dat pleintje terecht gekomen waar we vorig jaar heerlijk gezeten hadden genietend van de serene rust die daar hing en nu nog steeds aanwezig was. Genoten van de koffie met heerlijk kaneelgebak wat net gebakken was volgens de zeer aardige serveerster.

Onze dwaaltocht hervattend kwamen we uit bij het museum van de beroemde kathedraal van Medina waar we ruim een uur vertoefd hebben tussen veel zilver, grote schilderijen en andere historische pronkstukken ooit in het bezit van de lokale godsdienstige elite.

Hierna de kathedraal zelf bezocht die zoals verwacht uitblonk in pracht en praal. Erika had besloten om dit alles vanaf een stoel te bekijken want de dystrofie was na twee dagen wandelen weer wat actiever geworden.

Ik dus in mijn eentje het interieur van deze kathedraal vastgelegd op de chip in mijn smartphone. Die nostalgie van 36 foto's op een filmrolletje vastleggen en dan pas na 2 weken de foto's kunnen zien is gelukkig voorbij.

Na dit zoveelste bezoek aan een oogstrelende maar vaak historisch niet zo fraaie plek i.v.m. intolerantie en vrouwen verbranding richting de toegangspoort gelopen en daar een Uber opgeroepen via dezelfde chip als waar de foto's op staan.